The Social Contract
‘Jangan sentuh kontrak sosial’
Majlis Raja-Raja bersuara lindung hak Islam, Melayu
KUALA TERENGGANU: Majlis Raja-Raja mengingatkan mana-mana pihak supaya tidak lagi mempertikai dan mempersoalkan kontrak sosial, apa lagi menyemak semula atau mengubahnya kerana ia menjadi asas utama pembentukan negara ini.
Dalam kenyataan khas selepas mesyuarat ke-215 di Istana Maziah di sini semalam, Majlis Raja-Raja menegaskan, kaum bukan Melayu tidak perlu bimbang mengenai hak sah mereka kerana ia dijamin mengikut Perlembagaan Persekutuan dan peruntukan Undang-undang Tubuh Negeri yang termaktub dalam Perkara 153 Perlembagaan Persekutuan.
“Adalah diharapkan dengan penegasan itu, segala kekeliruan berhubung perkara ini di kalangan rakyat dapat dibendung dan suatu suasana yang harmoni, aman dan sikap saling hormat menghormati di kalangan rakyat dapat terus diwujudkan demi menjaga ketenteraman negara,” kata kenyataan itu.
Kenyataan khas Majlis Raja-Raja itu disampaikan oleh Penyimpan Mohor Besar Raja-Raja, Engku Tan Sri Ibrahim Engku Ngah dan dikeluarkan oleh Bernama.
Yang di-Pertuan Agong Sultan Mizan Zainal Abidin berangkat menghadiri mesyuarat itu dengan diiringi Perdana Menteri, Datuk Seri Abdullah Ahmad Badawi. Mesyuarat dua hari yang berakhir semalam, dipengerusikan Sultan Kedah, Sultan Abdul Halim Muadzam Shah.
Engku Ibrahim menjelaskan, Raja-Raja Melayu mempunyai peranan perlembagaan untuk melindungi keistimewaan, kedudukan, kemuliaan dan kebesaran Raja-raja Melayu, agama Islam, Bahasa Melayu sebagai bahasa kebangsaan serta kepentingan sah kaum lain di negara ini.
“Tindakan pihak tertentu mempertikai dan mempersoalkan perkara itu yang menjadi asas utama pembentukan negara dan termasuk dalam Perlembagaan Persekutuan, telah menimbulkan kegusaran dan keresahan di kalangan rakyat.
“Sebagai tindak balas, beberapa pihak terutama pemimpin Melayu, sama ada dalam kerajaan atau pertubuhan bukan kerajaan dan orang perseorangan, telah menyuarakan rasa tidak puas hati dan marah terhadap pihak yang membuat kenyataan dan laporan dan menganjurkan forum-forum berkenaan,” katanya.
Beliau berkata, gejala itu jika tidak ditangani segera boleh menyebabkan negara terjebak dalam kancah perpecahan dan persengketaan antara kaum hingga menjejaskan keharmonian dan keamanan yang selama ini telah membawa kemajuan, pembangunan dan kejayaan kepada negara.
“Untuk itu, Raja-Raja Melayu wajar mengingatkan supaya isu berkaitan kontrak sosial tidak sekali-kali cuba diuji dan dicabar.
“Majlis Raja-Raja juga membuat seruan kepada orang Melayu supaya bersatu padu untuk mempertahankan keistimewaan, kedudukan, kemuliaan dan kebesaran Raja-Raja Melayu, melindungi agama Islam, Bahasa Melayu sebagai bahasa Kebangsaan dan kepentingan sah kaum lain di Malaysia seperti yang termaktub dalam Perlembagaan Persekutuan.
“Penekanan juga perlu dibuat bahawa agenda ini adalah lebih penting dan utama dari kepentingan politik atau kelompok,” katanya.
Engku Ibrahim berkata, perkara berkaitan pertahanan, keselamatan, kedudukan ekonomi negara, Biasiswa Yang di-Pertuan Agong termasuk cadangan pelantikan Ketua Hakim Negara Persekutuan, Presiden Mahkamah Rayuan dan Hakim Besar Malaya turut dibincangkan dalam mesyuarat itu.
Semua Sultan dan Yang Dipertua Negeri menghadiri mesyuarat itu kecuali Pahang, Johor, Terengganu, Perlis dan Negeri Sembilan.
Sultan Pahang diwakili Pemangku Raja Pahang Tengku Mahkota Tengku Abdullah Sultan Ahmad Shah, Sultan Johor diwakili Tunku Mahkota Johor Tunku Ibrahim Ismail Sultan Iskandar dan Sultan Terengganu diwakili Yang Dipertua Majlis Penasihat Pemangku Raja Tengku Sri Panglima Raja Tengku Baderulzaman Sultan Mahmud.
Negeri Sembilan diwakili Pemangku Yang Dipertuan Besar Negeri Sembilan Tunku Naquiyuddin Ibni Tuanku Jaafar dan Perlis diwakili Raja Muda Perlis Tuanku Syed Faizuddin Putra Tuanku Syed Sirajuddin Jamalullail.
Turut hadir, Menteri-menteri Besar dan Ketua-ketua menteri kecuali Sarawak yang diwakili Menteri II Perancangan dan Pengurusan Sumber Datuk Seri Awang Tengah Ali Hasan. – Berita Harian
Posting Khas – Peringatan Raja-Raja Melayu
Friday, October 17, 2008
A Kadir Jasin
[MUKADIMAH. Rakyat jelata yang sayangkan negara, menghormati Perlembagaan dan cintakan keamanan, menjunjung kasih kepada Majlis Raja-Raja kerana kepekaan dan keprihatinannya.
Peringatan Majlis Raja-Raja ini amat mendesak dan tepat masanya kerana kepemimpinan politik dilihat sebagai tidak mampu atau tidak berasa perlu menangani isu-isu yang menjurus ke arah perkauman dan cabaran terhadap Perlembagaan serta Kontrak Sosial ini.
Dalam struktur perkongsian kuasa yang memberikan keamanan, kestabilan dan kemakmuran kepada negara kita Malaysia, Raja-Raja Melayu adalah sebahagian daripada komponen utama mekanisme “check-and-balance”.
Raja-Raja berhak menasihati dan mengingatkan cawangan legislatif, eksekutif dan kehakiman.
Justeru itu, peringatan Majlis Raja-Raja agar Perlembagaan, Kontrak Sosial serta segala komponen sokongannya dihormati dan tidak dipertikaikan adalah sangat-sangat dialukan.
Menjunjung kasih. Daulat Tuanku.]
[BERIKUT adalah salinan penuh kenyataan akhbar khas Majlis Raja-Raja yang dikeluarkan oleh Penyimpan Mohor Besar Raja-Raja, Engku Tan Sri Ibrahim Engku Ngah semalam.]
“Kenyataan Akhbar Yang Dikeluarkan Oleh Penyimpan Mohor Besar Raja-Raja Mengenai Peranan Seri Paduka Baginda Yang Di-Pertuan Agong dan Duli-duli Yang Maha Mulia Raja-raja Melayu berhubung dengan hak-hak keistimewaan, kedudukan, kemuliaan atau kebesaran Raja-raja Melayu, agama Islam, Bahasa Melayu sebagai bahasa kebangsaan, kedudukan istimewa orang Melayu dan kepentingan sah kaum-kaum lain mengikut Perlembagan Persekutuan.
“Raja-raja Melayu yang menghadiri Mesyuarat Majlis Raja-Raja telah berunding mengeluarkan kenyataan akhbar khas bersama pada hari ini.
“Raja-raja Melayu mempunyai peranan perlembagaan untuk melindungi keistimewaan, kedudukan, kemuliaan dan kebesaran Raja-raja Melayu, melindungi Agama Islam, bahasa Melayu sebagai bahasa kebangsaan dan kepentingan sah kaum-kaum lain di Malaysia.
“Tindakan pihak-pihak tertentu mempertikai dan mempersoalkan perkara-perkara tersebut yang menjadi asas utama pembentukan negara Malaysia dan termasuk dalam Perlembagaan Persekutuan telah menimbulkan kegusaran dan keresahan di kalangan rakyat. Sebagai tindakbalas, beberapa pihak terutama pemimpin-pemimpin Melayu sama ada yang berada dalam kerajaan atau pertubuhan bukan kerajaan dan orang perseorangan telah menyuarakan rasa tidak puas hati dan marah terhadap pihak yang membuat kenyataan dan laporan dan menganjurkan forum-forum berkenaan.
“Antara sebab-sebab yang dikenalpasti berlakunya perkara ini ialah kedangkalan pengetahuan pihak berkenaan terhadap latar belakang sejarah mengapa peruntukan-peruntukan tersebut dimaktubkan dalam Perlembangaan Persekutuan dan pengaruh prinsip-prinsip kesaksamaan dan keadilan yang cuba diimplikasikan di negara ini tanpa berjunjungkan latar belakang sejarah dan keadaan sosial negara ini. Kepentingan politik sempit juga merupakan penyebab berlakunya perkara ini.
“Gejala ini jika tidak ditangani dengan segera boleh menyebabkan negara terjebak dalam kancah perpecahan dan persengketaan antara kaum yang boleh menjejaskan keharmonian dan keamanan yang selama ini telah membawa kemajuan, pembangunan dan kejayaan kepada negara.
“Justeru, adalah perlu Majlis Raja-Raja menegaskan dan memperingatkan semua pihak tentang peruntukan-peruntukan perlembagaan tersebut di samping memberi penekanan tentang jaminan perlindungan hak-hak sah kaum lain. Perlu ditegaskan bahawa setiap peruntukan dalam Perlembagaan Persekutuan telah melalui proses perbincangan, pertimbangan, konsultansi, pengorbanan dan sifat tolak ansur yang sangat tinggi nilainya bagi apa yang telah diperjuangkan, diperbincangkan, dipertimbangkan, dimanfaatkan serta dipersetujui oleh semua pihak yang terlibat, sehingga wujudnya peruntukan-peruntukan dalam Perlembagaan Persekutuan yang dikenali sebagai Kontrak Sosial.
“Kontrak Sosial ini tidak wajar dipertikai dan dipersoalkan lebih-lebih lagi disemak semula atau diubah kerana ia adalah merupakan asas utama pembentukan negara Malaysia. Untuk itu Raja-raja Melayu wajar memperingatkan supaya isu berkaitan Kontrak Sosial tidak sekali-kali cuba diuji dan dicabar.
“Sesungguhnya, angkatan pemimpin di era prakemerdekaan, berfikiran dalam – berpandangan jauh. Raja-raja Melayu telah dibawa bersama semasa rundingan menuntut kemerdekaan. Institusi raja dikekalkan dan dimaktubkan secara perundangan dalam Perlembagaan Malaysia Merdeka. Institusi raja diberikan kemuliaan, ditempatkan di puncak kerajaan, sebagai Ketua Negara dan Ketua Negeri, laksana payung pelindung, menjamin berlakunya kesaksamaan di kalangan warga. Institusi raja berperanan sebagai faktor penyemak dan pengimbang, untuk merungkai sebarang kekusutan, sekiranya berlaku.
“Raja-raja Melayu juga membuat seruan kepada orang Melayu supaya bersatu-padu untuk mempertahankan keistimewaan, kedudukan, kemuliaan dan kebesaran Raja-raja Melayu, melindungi agama Islam, bahasa Melayu sebagai bahasa kebangsaan dan kepentingan sah kaum-kaum lain di Malaysia seperti yang termaktub dalam Perlembagaan Persekutuan. Penekanan juga perlu dibuat bahawa agenda ini adalah lebih penting dan utama dari kepentingan politik atau kelompok.
“Kaum bukan Melayu tidak perlu merasa khuatir dan bimbang tentang hak-hak sah mereka kerana hak-hak tersebut telah dijamin mengikut Perlembagaan Persekutuan dan peruntukan-peruntukan yang terkandung dalam Undang-undang Tubuh Negeri-negeri di Malaysia yang termaktub dalam Perkara 153 Perlembagaan Persekutuan.
“Adalah diharapkan dengan penegasan tersebut, segala kekeliruan berhubung dengan perkara ini di kalangan rakyat jelata dapat dibendung dan suatu suasana yang harmoni, aman dan sikap saling hormat menghormati di kalangan rakyat dapat terus diwujudkan demi menjaga ketenteraman negara.”– Bernama
[This is the full press statement by the Rulers' Council issued by the Keeper of the Rulers’ Seal, Engku Tan Sri Ibrahim Engku Ngah at the end of the 215th Conference of Rulers held at the Istana Maziah in Kuala Terengganu yesterday.]
“Press Statement issued by the Keeper of the Rulers’ Seal on the role of the Yang diPertuan Agong and the Malay Rulers regarding the special privileges, position, eminence or greatness of the Malay Rulers, Islam, Malay as the national language, the special position of the Malays, and genuine interests of the other communities in accordance with the Federal Constitution.
“The Malay Rulers who attended the meeting of the Conference of Rulers conferred on the issuing of this special joint press statement today.
“The Malay Rulers hold the constitutional role to safeguard the special privileges, position, eminence and greatness of the Malay Rulers, safeguard Islam, Malay as the National Language, and the genuine interests of the other communities in Malaysia.
“The actions of certain quarters in disputing and questioning these matters, which formed the primary basis for the formation of Malaysia and are enshrined in the Federal Constitution, had caused provocation and uneasiness among the people. In retaliation, several quarters particularly Malay leaders whether in the government or non-governmental organisations as well as individuals had expressed their dissatisfaction and anger against those who had made the statements and reports and organised the forums.
“Among the reasons identified for these to have occurred is the cursory knowledge of those concerned regarding the historical background as to why these provisions were enshrined in the Federal Constitution and the influence of their attempts to implicate the principles of impartiality and justice without regard for the historical background and social condition of this country. Narrow political interests are also a cause.
“Unless this phenomenon is arrested immediately, it can lead to disunity and racial strife that can undermine the peace and harmony which has all this while brought progress, development and success to the nation.
“As such, it is necessary for the Conference of Rulers to emphasise and remind all quarters of these constitutional provisions besides giving emphasis to the assurance of safeguarding the genuine rights of other communities.
“It has to be emphasised that each provision in the Federal Constitution has undergone the process of discussion, consideration, consultancy, sacrifice and compromise of the highest degree for what has been championed, discussed, considered, benefited from as well as agreed to by all quarters concerned, until the realisation of the provisions in the Federal Constitution which are known as the Social Contract.
“It is not proper to dispute and question this Social Contract and more so to subject it to a review or change because it is the primary basis of the formation of Malaysia. Therefore, it is appropriate for the Malay Rulers to remind that there should never be any attempt ever to test and challenge issues related to the Social Contract.
“Truly, the leaders of the pre-independence era were insightful farsighted. They brought along with them the Malay Rulers for the negotiations to claim independence. The Institution of the Rulers was retained and legally enshrined in the constitution of an independent Malaysia.
“The Institution of the Rulers was accorded eminence, was positioned at the apex of Government, as the head of the country and the states, as a protective umbrella, ensuring impartiality among the citizens. The Institution of Rulers takes on the role of being a check-and-balance factor to untangle complications, if any.
“The Conference of Rulers also calls on the Malays to be united to safeguard the privileges, position, eminence and greatness of the Malay Rulers, safeguard Islam, Malay as the national language, and the genuine interests of the other communities in Malaysia as enshrined in the Federal Constitution.
“It has to be emphasised that this agenda is more important and foremost than political or factional interests.
“Non-Malays should not harbour any apprehension or worry over their genuine rights because these rights are guaranteed under the Federal Constitution and provisions of the state constitutions of Malaysia contained in Article 153 of the Federal Constitution.
“It is hoped that with this emphasis, all confusion among the people regarding these matters can be contained and an atmosphere of peace, harmony and mutual respect can continue to exist among the people for the maintenance of order in the country.” – Bernama – The Scribe A Kadir Jasin
A lesson from the Solidarity movement
OCT 16 — Although I have always subscribed to the belief that a broader movement representing the poorer sections of the people regardless of race is better than just fighting for the cause of a single race, I have always sympathised with Hindraf and its objective of calling attention to the marginalisation of Indians in the country.
We must understand why Hindraf appeals to so many of our Indian brothers. The Indians, without doubt, are one of the most neglected groups and with no effective representation in the government — the MIC and multiracial parties such as PPP and non-racial parties like Gerakan have failed in their roles to effectively represent the interest of the poorer sections of Malaysians.
Frustration, discontent and anger among the Indians led to the sudden rise of this movement which snowballed into a force that has, in no small part, contributed to the dismaying performance of the BN parties in the last general election.
There is a real need for the government to analyse and address the reasons why Hindraf was able to become such a potent force within such a short time, and take corrective steps to tackle the problems facing the poorer sections of this country.
I was therefore shocked to learn that the government has, instead of engaging Hindraf to learn about the woes of the people, taken a step backwards to ban Hindraf.
Remember the Solidarity movement in Poland? Solidarity was formed in 1980 by Lech Walesa as a trade union movement in Poland, which was under communist rule at the time. It tapped into the disaffection of the people against the communist regime, and it quickly grew into a mass movement spreading to the whole of Poland.
The Polish Communists, as communists elsewhere would do, imposed martial law in 1981 and banned the movement. However, instead of stifling the movement, the legacy of the movement lived on and became an even bigger force, until in 1986, the Polish government had no choice but to lift the ban, and negotiated with the leaders of Solidarity in a series of roundtable talks. The rest is history.
Elections were promised and finally held, and Walesa was elected President of Poland in 1990.
The government can ban Hindraf, but there is no way to ban the ideas and legacy of the movement. A better way is to actually release all Hindraf leaders and engage them in talks to find out ways to overcome the feeling of marginalisation of Malaysian Indians.
I would advocate that it goes even a step further. Engage those NGOs that represent the poorer section of all Malaysians, and find a solution to help the poor of all races.
Fifty-one years after independence, this is the right time to stop race-based affirmative policies, and instead tailor all help based on social strata and need.
Give the tongkat to those who really cannot walk; do not give the tongkat indiscriminately to those who not only can walk, but can run and jump. That is what the NEP is doing, so far skewed from its original purpose of eradicating poverty irrespective of ethnic groups.
Engagement and not suppression will be the key to a civil society. – The Malaysian Insider
Part 1
1. There has been a lot of talk about a Social Contract in Malaysia.
2. Perhaps it would be useful if we understand this concept a little bit more before we argue about it.
3. If we care to look into the origins of the social contract we will find that it is a European concept enunciated by European philosophers. The most famous is Socrates, the Greek philosopher who was jailed and sentenced to death.
4. He refused to escape and migrate to another Greek city-state because he believed he was bound by a social contract to live by the laws of his state of Athens as he was born and brought up there, benefiting from the aforesaid laws.
5. Before this social contract, men were said to live in a State of Nature, where there was no law to govern the relation between individuals in a small primitive society. The law of the jungle prevailed where might was right.
6. As society grew it became necessary to have laws which govern the behaviour of members of the society. All citizens were committed to respect and submit to the laws. This understanding is in fact a social contract although there was no oral or written undertaking to respect and submit to the laws. This was the view of Socrates. Later philosophers enlarged on this concept but there was never a requirement for a formal contract.
7. The Greeks are said to practise a democratic form of Government. However the citizen who had the right to participate in Government were limited to male adults of sound mind. Women, children, slaves, captives, criminals and foreigners were not accorded the rights of citizens and could not play a part in Government.
8. Much of European civilisation is based on the Greek civilisation. But as society grew bigger, direct participation in Government by the people became impossible.
9. At one stage democracy was abandoned in favour of feudalism in which a monarch ruled by Divine Right. In Asia this had always been the form of Government. Nevertheless the submission of the subjects to the Monarch was also a form of social contract.
10. Later feudalism was replaced by republicanism i.e. a return to the public of the power of Government.
11. Numerous forms of republics have emerged, each with its own set of laws and rules regarding the government of the country. But whatever may be the form, the laws and the rules, the citizens are bound by them. There would be no written contract but for foreigners to accept the rights of citizenship, there would usually be a formal undertaking to submit to the laws and system of the Government of the country.
12. After becoming citizens their offspring would automatically be regarded as citizens and as citizens they need not swear a formal oath of allegiance to the country. This right is through jus sanguinis i.e. through blood relation.
13. But there can also be citizenship by being born in the country or jus soli. This can be provided for by the laws of the country.
14. But whether citizenship is gained through jus sanguinis or jus soli, the social contract still applies even though there is no formal oath taking.
15. What is clear is that a social contract is a general understanding on the part of a citizen to submit to and obey the laws and the institutions of the country. The social contract governs not just his relation with the country, its Government and its institutions but also his relationship with his fellow citizens.
16. After receiving comments on this I will talk about the Malaysian social contract and its effect on Malaysia.
KONTRAK SOSIAL
1. Banyak yang diperkatakan berkenaan Kontrak Sosial di Malaysia
2. Mungkin ada baiknya kita cuba faham akan konsep ini sebelum kita berbahas dengan lebih lanjut.
3. Jika kita kaji asal usul kontrak sosial kita akan dapati bahawa ianya adalah satu konsep bangsa Eropah yang diketengahkan para falsafah Eropah. Yang termasyhur adalah Socrates, ahli falsafah berbangsa Greek yang telah dipenjarakan dan disabitkan hukuman bunuh.
4. Beliau enggan lari dan berhijrah ke bandar Greek yang lain kerana beliau percaya bahawa ia terikat dengan kontrak sosial untuk hidup berlandaskan undang-undang Athens di mana dianya dilahir dan dibesarkan dan mendapat manfaat daripada undang-undang tersebut.
5. Sebelum adanya kontrak sosial ini, manusia dikatakan hidup di dalam Keadaan Semulajadi, dimana tidak ada undang-undang untuk mentadbir perhubungan antara individu dalam masyarakat primitif yang kecil. Yang ada hanyalah undang-undang “belantara” dimana yang kuat selalunya benar.
6. Apabila masyarakat berkembang terdapat keperluan undang-undang bagi mentadbir perilaku sesuatu masyarakat. Setiap warganegara komited terhadap perlunya hormat dan akur pada undang-undang. Pemahaman ini merupakan kontrak sosial walaupun tidak terdapat apa-apa pengakuan untuk hormat dan akur terhadap undang-undang secara lisan mahupun bertulis. Ini pandangan Socrates. Para falsafah selepasnya memperluaskan konsep ini tetapi tidak pernah ada keperluan untuk kontrak secara formal.
7. Bangsa Greek dikatakan mengamalkan bentuk Kerajaan demokratik. Tetapi rakyat yang behak menyertai Kerajaan dihadkan kepada lelaki dewasa yang waras. Wanita, kanak-kanak, hamba abdi, tahanan, penjenayah dan warga asing tidak diberi hak sebagai warganegara dan tidak boleh memain peranan dalam kerajaan.
8. Sebahagian besar tamadun Eropah berasas kepada tamadun Greek. Tetapi apabila masyarakat berkembang besar adalah mustahil untuk mereka membuat penyertaan secara langsung didalam Kerajaan.
9. Pada satu peringkat, demokrasi ditolak dan sistem feudal diterima di mana raja memerintah dengan penuh hak ketuhanan. Ini merupakan bentuk Kerajaan yang terdapat di Asia. Bagaimanapun, ketaatan rakyat kepada Raja juga merupaka satu bentuk kontrak sosial.
10. Kemudian feudalisme digantikan dengan sistem republik iaitu mengembalikan kepada rakyat kuasa Kerajaan.
11. Pelbagai bentuk republik telah wujud, setiap satunya dengan undang-undang dan peraturannya tersendiri berkenaan kerajaan Negara tersebut. Walau apa pun bentuknya, undang-undang dan peraturan-peraturan, setiap warganegara terikat dengannya. Tidak ada kontrak bertulis tetapi bagi orang asing yang menerima hak warganegara, pada lazimnya akan ada perakuan formal untuk menturuti sistem dan undang-undang Kerajaan Negara itu.
12. Selepas menjadi warganegara, anak mereka akan secara automatik dianggap sebagai warganegara dan sebagai warganegara mereka tidak perlu bersumpah kesetiaan kepada Negara berkenaan secara formal. Hak ini adalah melalui jus sanguinis, iaitu melalui pertalian darah.
13. Kewarganegaraan juga boleh diperolehi dengan cara dilahirkan didalam Negara itu atau jus soli. Ini boleh disediakan oleh undang-undang Negara itu.
14. Samada kewarganegaraan diperolehi melalui jus sanguinis atau jus soli, kontrak sosial masih diguna pakai walaupun tiada pengakuan sumpah secara formal.
15. Yang jelas, kontrak sosial adalah kefahaman secara umum seseorang warganegara untuk menghormati dan akur kepada undang-undang dan institusi sesebuah negara. Kontrak Sosial ini tidak terhad kepada mengurus perhubungannya dengan negara, Kerajaan dan institusi, tetapi juga perhubungannya dengan rakan senegaranya yang lain.
16. Saya akan menulis berkenaan kontrak sosial dan kesannya terhadap Malaysia selepas menerima komen terhadap rencana saya yang ini. - Tun Dr. Mahathir
Part 2
1. Before there was Malaya and Malaysia the peninsular was known as Tanah Melayu, or Malay Land.
2. Saying this alone would result in accusations of being racist.
3. But I need to go back in history if I am going to be able to explain about Malaysia’s social contract.
4. Through treaties signed by the Rulers of the Malay States of the Peninsular the British acquired the right to rule the Malay States. These treaties obviously recognised and legitimised the States as Malay States. No one disputed this. Even the aborigines accepted this as shown by their submission to the rule of the Malay Sultans.
5. Initially the peoples living in the States were divided into indigenous Malays and aborigines who were subjects of the Malay rulers and foreign guests who were not subjects of the rulers. There were no citizenship or documents about citizenship status as in most countries.
6. The foreign guests prospered in the British ruled Malay States and in the British colonies of Penang, Malacca and Singapore. The Malay subjects of the Rulers and the Rulers themselves did not feel threatened by the numbers of these non-Malays and the disparities between the general wealth and progress of the foreign guests and the subjects of the Rulers. They did not think that the foreigners who had settled in the country would ever demand citizenship rights.
7. When Japan conquered the Malay States and the colonies of the Straits Settlements, the Chinese felt insecure as the Japanese were their historical enemies.
8. Many Chinese formed and joined guerilla forces and disappeared into the jungle. When Japan surrendered the Chinese guerillas came out and seized many police stations in the interior and declared that they were the rulers of the country. They seized many people, Chinese and Malays and executed a number of them.
9. Malay villagers retaliated by killing the Chinese in the rural areas. Tension rose and a Sino-Malay war was only averted because of the arrival of British forces. But the ill feeling and animosity between the two races remained high.
10. It was in this tensed situation that the British proposed the Malayan Union which would give the “guests” the right of citizenship as indistinguishable from that of the Malays.
11. The Malays rejected the Malayan Union and its citizenship proposal. They forced the British to return to the status quo ante in a new Federation of Malaya.
12. Only Chinese who were British subjects in the colonies of the Straits Settlements were eligible to become citizens in this new Federation. Naturally the Malay citizens far outnumbered the Chinese Malayan citizens.
13. Chinese leaders appealed to the British, who then persuaded the UMNO President, Dato Onn Jaafar to propose to open UMNO to all races. This proposal was rejected by the other UMNO leaders and Dato Onn had to resign.
14. The British kept up the pressure for the Malays to be more liberal with citizenship for non-Malays.
15. Tunku Abdul Rahman, the President of UMNO decided on a coalition with MCA (Malaysian Chinese Association) and the MIC (Malaysian Indian Congress). In the 1955 elections to the Federal Legislative Assembly, since there were very few constituencies with Chinese or Indian majorities, the MCA and MIC partners had to put up candidates in Malay majority constituencies after UMNO undertook not to contest in these constituencies but to support MCA Chinese and MIC Indian candidates instead.
16. Such was the support of the Malays for the MCA and MIC alliance candidates that they won even against Malay candidates from PAS. The MCA and MIC candidates all won. Only UMNO lost one constituency against PAS.
17. The Tunku as Chief Minister of a self-governing Federation of Malaya then decided to go for independence. The British continued to inisist on citizenship rights for the Chinese and Indians as a condition for giving independence.
18. To overcome British resistance to independence and to gain the support of the Chinese and Indians, the Tunku decided to give one million citizenship to the two communities based purely on residence. One notable new citizen was (Tun) Leong Yew Koh, a former general in the Chinese National Army who was later appointed Governor of Malacca.
19. It was at this stage that the leaders of the three communal parties who had formed the Government of self-governing British Federation of Malaya, discussed and reached agreement on the relationship between the three communities in an independent Federation of Malaya.
20. It was to be a quid pro quo arrangement. In exchange for the one million citizenships the non-Malays must recognise the special position of the Malays as the indigenous people. Certain laws such as the pre-eminence of Islam as the state religion, the preservation of Malay reserve land, the position of the Malay Rulers and Malay customs and the distribution of Government jobs were included in the understanding.
21. On the question of national language it was agreed that Malay would be the national language. English should be the second language. The Chinese and Indians could continue to use their own languages but not in official communication.
22. Chinese and Tamil primary schools can use their languages as teaching media. They can also be used in secondary schools but these have to be private schools.
23. For their part the Chinese and Indian leaders representing their parties and communities demanded that their citizenship should be a right which could not be annulled, that they should retain their language, religion and culture, that as citizens they should have political rights as accorded to all citizens.
24. Much of these agreements and understandings are reflected in the Federal Constitution of Independent Malaya. For everything that is accorded the Malays, there is always a provision for non-Malays. Few ever mention this fact. The only thing that attracts everyone’s attention and made a subject of dispute is what is accorded the Malays and other indigenous people.
25. Thus although Malay is to be the National Language, Chinese and Tamil can be used freely and in the Chinese and Tamil schools. In no other country has there been a similar provision. Even the most liberal countries do not have this constitutional guarantee.
26. The national language is to be learnt by everyone so that Malayan citizens can communicate with each other everywhere.
27. It was understood also that the Chinese language referred in the understanding were the Chinese dialects spoken in Malaysia, not the national language of China. Similarly for Malayan Indians the language was Tamil, not Hindi or Urdu or whatever became the national language of India. However, the Chinese educationists later insisted that the Chinese language must be the national language of China i.e. Mandarin.
28. The official religion is Islam but other religions may be practised by their adherents without any restriction. As the official religion, Islam would receive Government support. Nothing was said about support for the other religions. The non-Malays did not press this point and the Federal Constitution does not mention Government support for the other religions. Nevertheless such support have been given.
29. A quota was fixed for the Malayan Civil Service wherein the Malays would get four posts for every one given to Chinese or Indians. However it was recognised that the professional post would be open to all races as it was never thought possible there would be enough Malays to take up these posts.
30. The result was that in the early years of independence there were more non-Malays in Division 1 than Malays.
31. The Agong or the Rulers of the States should determine quotas of scholarships and licences for Malays. But no one should be deprived of whatever permits or licences in order to give to Bumiputras.
32. The position of the Malay Rulers was entrenched and could not be challenged. There would be a Paramount Ruler chosen from among the nine Rulers who would serve for five years.
33. The rulers were to be constitutional rulers. Executive power was to be exercised by elected Menteris Besar, Ketua Menteri (Chief Minister) and Prime Minister, assisted by members of councils and cabinets. The British practice was to be the model.
34. The most important understanding was the adoption of Parliamentary Democracy with a Constitutional Monarch, again after the United Kingdom model. It should be remembered that the British imposed an authoritarian colonial Government on the Malay State, the power resting with the Colonial Office in London.
35. Before these the Malay States were feudal with the Malay Rulers enjoying near absolute power. Only the elites played a role in State politics. The Malay subjects had no political rights at all. Certainly the guests had no say in politics. Even the Chinese and Indian British citizens had no say though they may be appointed as Municipal or Legislative Councillors.
36. The decision to adopt a democratic system of Government was a radical step in the governance of the Federation of Malaya and of the Malay States. This was agreed to by the leaders of the three major communities as represented by their political parties i.e. UMNO, MCA and MIC. There can be no doubt that these parties represented the vast majority of the three communities in Malaya. The Communists and the other leftists did not signify their agreement to the understanding.
37. The Reid Commission was briefed on all these agreements and understanding so that they will be reflected in the Constitution to be drawn up. All the three parties approved this Constitution after several amendments were made. In effect the Constitution became a contract binding on all the three communities in the Federation of Malaya upon attaining independence in 1957.
38. When Sabah and Sarawak joined the Peninsular States to form Malaysia the social contract was extended to the two Borneo States. The natives of Sabah and Sarawak were given the same status as the Malays. At this time the word Bumiputra was introduced to distinguish the indigenous Malays and Sabah, Sarawak natives from those descendants of foreign immigrants. Because Malay was widely used in the Borneo States there was no difficulty in the acceptance of Malay as the national language. The fact that the natives of the two states are not all Muslims necessitated no change in the Constitution once the word Bumiputra was accepted. But the official definition of a Malay remained.
39. The embodiment of the social contract is therefore the Constitution of first, the Federation of Malaya and then Malaysia.
40. To say it does not exist is to deny the contents of the Constitution which was based upon the acceptance by the leaders of the three communities of the original social contract.
41. All subsequent actions by the Government were the results of this social contract. The fact that the initiators of this social contract and their successors were endorsed by the people in every election reflects the undertaking of the people to honour this social contract.
42. Saying that the social contract does not exist is like saying that Malaysia exists in a vacuum, without a Constitution and laws based on this Constitution.
43. Implementing the social contract requires understanding of its spirit as much as the letter. The social contract is aimed at creating a multi-racial nation that is stable and harmonious. Any factor which would cause instability and result in confrontation between the races must be regarded as incompatible with the spirit of the social contract.
44. For 50 years no one seriously questioned the social contract. Even today the majority of Chinese and Indians and the indigenous Malays and natives of Sabah and Sarawak accept the social contract. But because Dato Seri Abdullah Ahmad Badawi basically lost the 2008 election and now heads a weak Government the extremists and erstwhile detractors have questioned the social contract. The Bar Council has now become a political party believing that its expertise in law will exempt it from being questioned as to its credentials and its political objectives.
45. Abdullah’s UMNO is incapable of countering any attack on the social contract. If anything untoward happens Abdullah and UMNO must bear responsibility.
KONTRAK SOSIAL MALAYSIA
1. Sebelum adanya Malaya dan Malaysia, semenanjung ini dikenali sebagai Tanah Melayu.
2. Hanya berkata ini akan sebabkan kita dituduh bersifat perkauman.
3. Untuk terangkan berkenaan asal-usul kontrak sosial Malaysia saya terpaksa imbas semula sejarah.
4. Melalui perjanjian-perjanjian yang ditandatangani Raja-Raja Melayu Semenanjung, British telah mendapat hak untuk menakluk Negeri-negeri Melayu. Perjanjian-perjanjian ini mengakui dan mengesahkan Negeri-negeri ini sebagai Negeri-negeri Melayu. Tidak ada sesiapa pun yang membantah. Orang Asli juga menerima keadaan ini dengan penerimaan oleh mereka pemerintahan Raja-Raja Melayu.
5. Pada mulanya penduduk yang tinggal di Negeri-negeri ini dibahagi kepada orang Melayu dan Orang Asli yang merupakan rakyat Raja-raja Melayu dan tetamu asing yang tidak dianggap sebagai rakyat kepada Raja-raja Melayu. Tidak ada kewarganegaraan mahupun dokumen berkenaan taraf kerakyatan sepertimana di kebanyakan negara-negara lain.
6. Tetamu asing ini hidup mewah di Negeri-negeri Melayu di bawah pentadbiran British dan di jajahan British di Pulau Pinang, Melaka dan Singapura. Orang Melayu yang menjadi rakyat kepada Raja-raja Melayu dan Raja-raja Melayu sendiri tidak sikitpun merasa tergugat dengan bilangan besar orang bukan Melayu dan perbezaan jurang kekayaan dan kemajuan di antara tetamu asing ini dan rakyat Raja-Raja Melayu. Mereka tidak terfikir yang orang asing yang menetap di negara ini akan menuntut hak kewarganegaraan.
7. Apabila Jepun menakluk Negeri-negeri Melayu dan Negeri-negeri Selat, orang Cina merasa tidak selamat kerana Jepun merupakan musuh tradisi mereka.
8. Ramai orang Cina telah menubuhkan dan menganggotai angkatan gerila dan lari ke dalam hutan. Apabila Jepun serah diri, gerila-gerila Cina ini keluar dan merampas balai-balai polis di kawasan pedalaman dan isytihar yang mereka adalah pemerintah negara ini. Mereka menangkap ramai orang, Cina dan Melayu dan beberapa daripada mereka ini dibunuh.
9. Orang Melayu di kampung-kampung membalas dengan membunuh orang Cina di kawasan luar bandar. Ketegangan timbul dan pertempuran antara Cina dan Melayu dielak hanya dengan kedatangan angkatan tentera British. Tetapi perasaan marah dan benci antara kedua-dua kaum ini tetap tinggi.
10. Di dalam keadaan tegang ini British mencadang penubuhan Malayan Union yang akan memberi “tetamu-tetamu” ini hak kerakyatan yang tidak membezakan mereka daripada orang Melayu.
11. Orang Melayu menolak Malayan Union dan cadangan hak kerakyatan ini. Mereka paksa British untuk kembali keapda keadaan asal atau status quo ante di dalam Persekutuan Tanah Melayu (Federation of Malaya) yang baru.
12. Hanya orang Cina yang menjadi rakyat Negeri-negeri Selat layak untuk mendapat kerakyatan di dalam Persekutuan yang baru ini. Sudah tentu warganegara keturunan Melayu jauh lebih ramai daripada rakyat Malaya yang berketurunan Cina.
13. Pemimpin-pemimpin Cina merayu kepada British, yang kemudiannya menekan Presiden UMNO, Dato Onn Jaafar supaya mencadangkan agar UMNO dibuka kepada semua kaum. Cadangan ini ditolak lain-lain pemimpin UMNO dan Dato Onn terpaksa melepaskan jawatan.
14. British terus beri tekanan kepada orang Melayu untuk bersikap lebih terbuka berkenaan soal kerakyatan bagi orang bukan Melayu.
15. Presiden UMNO Tunku Abdul Rahman memutuskan untuk menubuhkan pakatan dengan MCA (Malaysian Chinese Association) dan MIC (Malaysian Indian Congress). Dalam pilihanraya Majlis Perundangan Persekutuan (Federal Legislative Assembly) 1955, oleh kerana kurangnya kawasan majoriti penduduk Cina dan India, MCA dan MIC terpaksa letak calon mereka di kawasan yang mempunyai majoriti Melayu selepas UMNO bersetuju untuk tidak bertanding di kawasan-kawasan ini dan sebaliknya menyokong calon Cina MCA dan calon India MIC.
16. Begitu sokongan orang Melayu terhadap calon Perikatan MCA dan MIC hinggakan mereka menang walaupun menentang calon Melayu daripada PAS. Calon MCA dan MIC kesemuanya menang. Hanya UMNO kalah satu kerusi kepada PAS.
17. Tunku sebagai Ketua Menteri Persekutuan Tanah Melayu kemudian memutus untuk menuntut kemerdekaan. British terus berkeras menuntut hak kerakyatan bagi orang Cina dan India sebagai syarat memberi kemerdekaan.
18. Untuk mengatasi halangan British terhadap kemerdekaan dan untuk memenangi sokongan orang Cina dan India Tunku memutuskan untuk beri satu juta kerakyatan kepada kedua-dua komuniti ini berdasarkan hanya kepada permastautin. Salah seorang rakyat baru yang menonjol ialah (Tun) Leong Yew Koh, bekas general di dalam angkatan tentera nasional China yang kemudiannya dilantik Gabenor Melaka.
19. Di peringkat ini pemimpin-pemimpin ketiga-tiga parti yang berdasarkan kepada kaum yang telah mendirikan Kerajaan pemerintahan sendiri di dalam Persekutuan Tanah Melayu (Federation of Malaya) British telah berbincang dan mencapai persetujuan berkenaan syarat perhubungan antara ketiga-tiga kaum di dalam Persekutuan Tanah Melayu yang merdeka.
20. Ianya merupakan agihan yang sama rata. Sebagai balasan untuk satu juta kerakyatan bukan Melayu, orang bukan Melayu mesti mengakui kedudukan istimewa orang Melayu sebagai Bumiputera. Beberapa peruntukan undang-undang seperti kedudukan Islam sebagai agama rasmi, pengekalan tanah rizab Melayu, kedudukan Raja-raja Melayu dan adat istiadat Melayu dan pengagihan jawatan dalam Kerajaan juga termasuk di dalam persefahaman ini.
21. Dalam soal Bahasa Kebangsaan, Bahasa Melayu telah dipersetujui sebagai Bahasa Kebangsaan. Bahasa Inggeris pula sebagai bahasa ke-dua. Kaum Cina dan India boleh terus gunakan bahasa mereka tetapi bukanlah sebagai bahasa rasmi untuk berkomunikasi.
22. Sekolah rendah Cina dan Tamil juga boleh menggunakan bahasa masing-masing sebagai bahasa pengajar. Bahasa-bahasa ini juga boleh digunakan di sekolah menengah, tetapi hanya di sekolah menengah swasta.
23. Di pihak mereka pemimpin-pemimpin Cina dan India yang mewakili parti mereka menuntut agar kerakyatan dijadikan hak mereka yang tidak boleh ditarik balik, mereka dibenar kekalkan bahasa, agama dan budaya mereka dan sebagai rakyat mereka diberikan hak politik sepertimana yang diberikan kepada semua rakyat.
24. Kebanyakan persetujuan dan persefahaman ini terkandung di dalam Perlembagaan Persekutuan Tanah Melayu merdeka. Bagi setiap yang diperuntukkan kepada orang Melayu, akan sentiasa terdapat peruntukan bagi yang bukan Melayu. Tidak ramai yang sebut akan hakikat ini. Yang menarik perhatian ramai dan yang menjadi tajuk perbalahan ialah apa yang diperuntukkan kepada orang Melayu dan lain-lain kaum Bumiputera sahaja.
25. Demikian walaupun Bahasa Melayu dijadikan Bahasa Kebangsaan, bahasa Cina dan Tamil tetap bebas digunakan di sekolah Cina dan Tamil. Peruntukan ini tidak terdapat di mana-mana negara lain. Bahkan di negara-negara yang liberal sekalipun tidak terdapat jaminan seperti ini yang termaktub di dalam Perlembagaan.
26. Bahasa Kebangsaan ini haruslah dipelajari semua orang agar setiap warganegara Malaya dapat berkomunikasi antara satu sama lain di mana-mana sahaja.
27. Difahamkan bahasa Cina yang di maksudkan di dalam persefahaman tersebut adalah dialek-dialek Cina yang ditutur di Malaysia dan bukannya bahasa kebangsaan negeri China. Demikian bagi kaum India Malaya bahasa Tamil digunakan dan bukannya Hindi atau Urdu atau apa-apa bahasa pun yang menjadi bahasa Kebangsaan di India. Tetapi para pendidik aliran Cina kemudiannya mengguna Bahasa Cina yang menjadi bahasa Kebangsaan negara China iaitu Mandarin.
28. Islam adalah agama rasmi tetapi agama-agama lain boleh dipraktik penganut masing-masing tanpa apa-apa halangan. Sebagai agama rasmi Islam mendapat bantuan Kerajaan. Tiada tersebut tentang bantuan bagi mana-mana agama lain. Bukan Melayu tidak menekankan tentang ini dan Perlembagaan Persekutuan tidak pun sebut tentang bantuan Kerajaan terhadap agama lain. Namun sokongan dan bantuan tetap diberikan.
29. Kuota ditetapkan bagi kakitangan Kerajaan (Malayan Civil Service) dimana orang Melayu akan mendapat empat tempat bagi setiap satu yang diberikan kepada orang Cina dan India. Walaubagaimanapun, jawatan profesional diiktiraf terbuka bagi semua kaum kerana dianggap tidak mungkin terdapat cukup bilangan orang Melayu untuk mengisi jawatan-jawatan tersebut.
30. Hasilnya pada awal kemerdekaan terdapat lebih ramai kaum bukan Melayu daripada Melayu yang mengisi jawatan dalam Divisyen Satu.
31. Yang Di-Pertuan Agong atau Raja-raja Melayu akan menentukan kuota biasiswa dan lesen bagi orang Melayu. Tetapi tiada sesiapa yang akan dirampas mana-mana permit atau lesen hanya untuk diberikan kepada kaum Bumiputera.
32. Kedudukan Raja-raja Melayu termaktub dan tidak boleh dipersoalkan. Seorang Yang Di-Pertuan Agong akan dipilih daripada sembilan Raja-raja Melayu dan akan berkhidmat selama lima tahun.
33. Raja-raja akan menjadi Raja berperlembagaan. Kuasa eksekutif akan dilaksanakan oleh Menteri Besar, Ketua Menteri dan Perdana Menteri yang dipilih dan dibantu ahli majlis atau Kabinet. Amalan British dijadikan contoh.
34. Persetujuan yang paling penting ialah pelaksanaan Demokrasi Berparlimen digabungkan dengan Raja Berperlembagaan, sekali lagi seperti yang diamalkan di United Kingdom. Harus diingat pihak British telah mengenakan Kerajaan Kolonial kuku besi ke atas Negeri-negeri Melayu dengan kuasa diletak pada Pejabat Kolonial di London.
35. Sebelum ini Negeri-negeri Melayu diperintah secara feudal di mana Raja-raja Melayu mempunyai kuasa mutlak. Hanya golongan bangsawan yang memain peranan dalam politik negeri. Rakyat Melayu tidak langsung ada apa-apa hak politik. Sudah tentu tetamu juga tidak mempunyai suara dalam hal-hal berkenaan politik. Warganegara British keturunan Cina dan India juga tidak mempunyai apa-apa suara walaupun mereka boleh dilantik sebagai Ahli Kehormat Majlis Kerajaan Tempatan atau Perundangan.
36. Keputusan untuk melaksana sistem Kerajaan berlandaskan demokrasi merupakan satu langkah radikal di dalam pentadbiran Kerajaan di Persekutuan Tanah Melayu dan Negeri-negeri Melayu. Ini dipersetujui pemimpin ketiga-tiga kaum terbesar yang diwakili parti-parti politik UMNO, MCA dan MIC. Tidak syak lagi yang parti-parti ini mewakili sebahagian besar daripada ketiga-tiga masyarakat di Malaya. Pihak Komunis dan yang berhaluan kiri lain tidak menyatakan persetujuan mereka terhadap persefahaman ini.
37. Suruhanjaya Reid diberi penerangan tentang perjanjian dan persefahaman ini agar ianya akan dimasukkan kedalam Perlembagaan yang akan digubal. Ketiga-tiga parti meluluskan Perlembagaan yang digubal setelah beberapa pindaan dilakukan. Kesannya Perlembagaan ini menjadi kontrak yang mengikat ketiga-tiga kaum di Persekutuan Tanah Melayu menjelang merdeka pada tahun 1957.
38. Apabila Sabah dan Sarawak menyertai Negeri-negeri Semenanjung untuk membentuk Malaysia kontrak sosial ini di panjangkan kepada kedua-dua negeri ini. Orang Bumiputera Sabah dan Sarawak di beri taraf yang sama dengan orang Melayu. Pada masa ini juga perkataan Bumiputera diperkenalkan untuk membezakan orang Melayu dan orang Bumiputera Sabah, Sarawak daripada yang berketurunan pendatang. Kerana Bahasa Melayu dugunakan secara meluas di negeri-negeri Borneo tidak ada kesulitan bagi penerimaan Bahasa Melayu sebagai Bahasa Kebangsaan. Walaupun kaum Bumiputera di kedua-dua negeri ini bukan semuanya orang Islam ini tidak memerlukan pindaan kepada Perlembagaan apabila perkataan Bumiputera diterima. Tetapi definisi rasmi bagi orang Melayu tetap tidak berubah.
39. Oleh itu pembentukan kontrak sosial dimaktubkan dalam pertama, Perlembagaan Persekutuan Tanah Melayu dan seterusnya Malaysia. Untuk mengatakan yang ianya tidak wujud samalah dengan menidakkan kandungan Perlembagaan yang diasaskan kepada penerimaan oleh pemimpin-pemimpin ketiga-tiga kaum terhadap kontrak sosial yang asal.
40. Kesemua tindakan susulan oleh Kerajaan adalah hasil daripada kontrak sosial ini. Hakikatnya pencetus kontrak sosial ini dan pewaris-pewaris mereka yang diiktiraf rakyat di setiap Pilihanraya Umum menunjukkan kesediaan rakyat untuk menghormati kontrak sosial ini.
41. Menidakkan kewujudan kontrak sosial ini ialah seperti berkata yang Malaysia ini wujud di dalam suasana kekosongan, tidak ada Perlembagaan dan undang-undang yang berlandaskan kontrak ini.
42. Pelaksanaan kontrak sosial ini memerlukan pemahaman semangatnya yang mendalam. Kontrak sosial ini bertujuan mewujudkan satu negara berbilang kaum yang stabil dan harmoni. Apa jua faktor yang akan akibatkan ketidakstabilan dan menghasilkan ketegangan di antara kaum haruslah dianggap tidak sesuai dengan semangat kontrak sosial ini.
43. Selama 50 tahun tidak ada sesiapa yang menyoal kontrak sosial ini. Malahan hari ini pun majoriti kaum Cina dan India dan Bumiputera Melayu dan kaum Bumiputera Sabah dan Sarawak menerima kontrak sosial ini. Tetapi kerana Dato Seri Abdullah Ahmad Badawi pada asasnya kalah dalam pilihanraya 2008 dan sekarang mengetuai Kerajaan yang lemah, pihak ekstrimis dan penyanggah sekarang ini mempersoalkan kontrak sosial ini. Majlis Peguam kini telah menjadi sebuah parti politik yang percaya bahawa kepakarannya dalam undang-undang akan mengecualikan ianya daripada dipersoal tentang kelayakannya dan objektif politiknya.
44. UMNO Abdullah tidak berdaya menangkis apa-apa serangan terhadap kontrak sosial ini. Jika apa-apa terjadi Abdullah dan UMNO harus dipertanggungjawabkan. – Tun Dr. Mahathir
1. When the Barisan Nasional did very badly in the last general election many observers inside and outside the country claimed that the Malaysian people of all races have rejected race-based politics.
2. The remarkable increase in the opposition Members of Parliament is said to be due to their representing the alternative to the race-based politics of the BN. How they can ignore the entirely Malay PAS and the overwhelmingly Chinese DAP I do not know. These are race based parties.
3. If indeed the people as a whole reject race-based parties as represented by the component parties of the BN, then they would reject PAS and DAP. And we should see an improvement in race relations.
4. But is there any improvement in race relations?
5. I may be wrong and certainly the leader of the Government will say I am wrong, but what I see today is more extreme racialism raising its ugly head.
6. The latest is the case of Dato Ahmad Ismail.
7. The furore caused by him, a minor figure in UMNO, is out of proportion to the issue itself. But because of poor handling by the UMNO big guns it has become an issue that can split asunder the BN itself.
8. Now we have the MCA and Gerakan threatening to leave the BN.
9. We can appreciate the need of the Chinese parties to regain support of the Chinese by showing their strong stand against UMNO. But the only result of this would be the antagonism of the Malays against the Chinese. If this goes on, if the Gerakan and MCA leaves BN because of what Ahmad Ismail said, then who gains? Obviously the opposition Pakatan would gain. The choice for Gerakan and MCA is either to join the opposition or to degenerate into insignificant parties which can never aspire to win enough seats to form a Government. The end result will be victory for the opposition.
10. Do we really think the opposition with parties like PAS, an entirely Malay party with its Islamic State vision and DAP with its predominantly Chinese base and secular politics can form a good Government? The Pakatan is not a properly constructed coalition like the BN. It is just a collection of disparate parties which come together in order to win elections by not contesting against each other.
11. I know that PAS and the DAP are not happy with Johnny-come-lately Keadilan and its leader Anwar Ibrahim. They don’t want to be subservient to Keadilan or to have Anwar as their Prime Minister. They don’t want Keadilan playing the role of UMNO in the Pakatan.
12. The result will be chaos for this country. There would be racial tension which may turn ugly.
13. What I notice is the unwillingness of the disenchanted Chinese parties in the BN to name the real culprit. Privately the Chinese, like the Malays would condemn the leadership of Dato Seri Abdullah Ahmad Badawi. But no one would openly say so. Instead as we can see UMNO is made the scapegoat.
14. Making UMNO the scapegoat is not going to improve race relations or improve the quality of the BN Government. Unless and until Dato Seri Abdullah is removed nothing that the Chinese parties and UMNO can do will help improve race relations or resuscitate the BN or improve the Government of the country.
15. I had said that instead of Dato Seri Najib apologising, UMNO should discipline Ahmad. His apology and its rejection by Gerakan simply angered the Malays. At the same time I don’t think support for Gerakan and MCA would increase.
16. The BN leader should have called the parties concerned and persuade them not to use the race card. But the leader was too scared to face Ahmad Ismail one-to-one. Instead he resorted to the Internal Security Act (ISA) to prove that he is impartial. Now not only the Malays but the Chinese too will become more angry.
17. In my last article I have tried to reduce the anti-BN feeling. To me it is still a great coalition, still the best instituton in the multi-racial Malaysian politics.
18. The problem is incompetent leadership. You don’t sink the ship because the captain is not handling it properly. You remove the captain.
19. I know the Chinese papers are calling me racist. I can deny it but they would not accept my denial. But good race relations in Malaysia is a must. Fighting between UMNO, MCA and Gerakan will only result in racial animosity and split BN. No one in the BN will gain.
20. UMNO, MCA and Gerakan leaders should try to heal the rift and help revive the BN.
21. However I must admit that this will be quite impossible if Abdullah still leads the BN and the Government. It is time that UMNO, MCA and Gerakan join together and force the resignation of Abdullah. Then and then only would we be able to revive the BN and perhaps restructure it. If not race relations will go from bad to worse and the whole country will suffer.
Perkauman
1. Apabila prestasi Barisan Nasional jatuh dengan teruk pada Pilihanraya Umum lepas ramai pemerhati di dalam dan luar negara mendakwa bahawa semua rakyat Malaysia pelbagai kaum telah menolak politik berlandaskan kaum.
2. Peningkatan mendadak jumlah Ahli Parlimen pembangkang dikatakan kerana pembangkang merupakan alternatif kepada politik perkauman yang diamalkan BN. Bahawa PAS adalah parti Melayu manakala DAP pula dianggotai hampir keseluruhannya oleh orang Cina tidak diambil kira. Saya tak faham. Parti-parti ini juga merupakan parti berlandaskan kaum.
3. Jika benar rakyat menolak parti berlandaskan kaum sebagaimana yang diwakili parti-parti komponen BN, mereka juga sepatutnya tolak PAS dan DAP. Dan kita juga patut melihat peningkatan hubungan antara kaum.
4. Tetapi adakah terdapat peningkatan hubungan antara kaum ini?
5. Mungkin saya salah dan semestinya pucuk pimpinan Kerajaan akan kata saya salah, tetapi apa yang saya lihat hari ni ialah kewujudan sifat perkauman yang lebih ekstrim.
6. Yang terbaru melibatkan Dato Ahmad Ismail.
7. Kemarahan dan kekecohan yang ditimbulkan beliau, seorang yang kerdil di dalam UMNO, tidak setanding dengan isu yang dibangkitkan. Tetapi oleh kerana pemimpin UMNO tidak bijak mengurus isu tersebut dengan baik, maka ianya menjadi satu isu yang boleh pecah-belahkan BN.
8. Kini MCA dan Gerakan mengugut untuk keluar BN.
9. Kita boleh faham tindakan parti Cina untuk kembalikan sokongan kaum Cina dengan menunjukkan bantahan yang kuat terhadap UMNO. Tetapi ini hanya akan timbulkan perasaan marah orang Melayu terhadap orang Cina. Jika ini terus berlaku, jika Gerakan dan MCA tinggalkan BN kerana apa yang diperkatakan Ahmad Ismail, siapa yang untung? Sudah tentu Pakatan pembangkang. Pilihan yang ada pada Gerakan dan MCA hanyalah untuk menyertai pembangkang atau terus merosot menjadi parti yang tidak signifikan yang tidak mungkin boleh menang cukup kerusi untuk bentuk Kerajaan. Akhirnya pembangkang menang.
10. Percayakah kita parti pembangkang seperti PAS, yang bulat-bulat parti Melayu dengan matlamat menubuhkan negara Islam dan DAP yang mengamal politik sekular dan dianggotai hampir keseluruhannya oleh orang Cina boleh mendirikan Kerajaan yang baik? Pakatan Rakyat bukanlah satu perikatan seperti BN. Ianya hanya himpunan parti-parti berasingan yang bergabung untuk menang pilihanraya dengan tidak bertanding melawan sesama mereka.
11. Saya tahu PAS dan DAP tidak suka dengan kehadiran Keadilan yang baru wujud ketuanya Anwar Ibrahim. Mereka tidak mahu tunduk kepada Keadilan atau lantik Anwar sebagai Perdana Menteri. Mereka tidak mahu Keadilan memain peranan seperti UMNO di dalam Barisan Nasional.
12. Hasilnya adalah kekacauan dalam negara. Akan tercetus ketegangan kaum yang akan menjadi lebih buruk.
13. Apa yang saya dapat lihat juga ialah keengganan parti-parti Cina di dalam BN untuk menamakan punca masalah yang sebenar. Secara tertutup, orang Cina seperti juga Melayu, akan mencerca pimpinan Dato Seri Abdullah Ahmad Badawi. Tetapi tiada siapa yang akan katakannya secara terbuka. Sebaliknya kita lihat UMNO dijadikan mangsa.
14. Menjadikan UMNO mangsa tidak akan memperbaiki hubungan antara kaum atau meningkatkan mutu Kerajaan BN. Hanya jika Dato Seri Abdullah disingkir, dan hanya jika dianya sudah undur, tiada apa-apa yang boleh dilakukan parti-parti Cina mahupun UMNO untuk memperbaiki hubungan kaum dan pulihkan BN atau meningkatkan keupayaan Kerajaan negara ini.
15. Saya sudah kata yang Dato Seri Najib tidak perlu minta maaf, tetapi UMNO harus ambil tindakan disiplin terhadap Ahmad. Penolakan maaf Najib oleh Gerakan hanya menimbulkan kemarahan orang Melayu. Pada masa yang sama saya tidak rasa sokongan untuk Gerakan dan MCA meningkat.
16. Pimpinan BN sepatutnya memanggil semua pihak yang terlibat dan mempengaruhi mereka agar tidak gunakan isu perkauman. Tetapi pucuk kepimpinan ini takut untuk bersemuka dengan Ahmad Ismail. Sebaliknya dia mengguna Akta Keselamatan Dalam Negeri (ISA) untuk menunjukkan yang dia tidak berpihak kepada sesiapa. Sekarang bukan hanya Melayu, tetapi Cina juga semakin marah.
17. Di dalam tulisan saya yang lepas, saya cuba kurangkan perasaan anti-BN. Bagi saya ianya masih merupakan gabungan yang baik, masih lagi institusi yang terbaik di dalam politik Malaysia yang berbilang kaum.
18. Masalahnya ialah kepimpinan yang tidak cekap. Kita tidak karamkan kapal hanya kerana nakhoda tidak cekap. Kita singkirkan nakhoda.
19. Saya tahu akhbar Cina mengatakan yang saya bersifat perkauman. Saya boleh nafikannya tetapi mereka tidak akan terima penafian saya. Tetapi hubungan yang baik antara kaum di Malaysia adalah satu kemestian. Perbalahan antara UMNO, MCA dan Gerakan hanya akan hasilkan ketegangan kaum dan perpecahan dalam BN. Tiada pihak dalam BN yang akan untung.
20. Pimpinan UMNO, MCA dan Gerakan mesti berusaha untuk memperbaiki keadaan ini dan memulihkan semula BN.
21. Tetapi saya akui ianya adalah sukar jika Abdullah masih lagi memimpin BN dan Kerajaan. Sudah tiba masanya UMNO, MCA dan Gerakan bersatu dan paksa Abdullah lepaskan jawatan. Hanya dengan cara ini kita dapat pulihkan BN dan mungkin juga menyusunnya semula. Jika tidak hubungan kaum akan terus merosot dan negara akan jadi mangsa. – Tun Dr. Mahathir
alhaj
Leave a Reply